Eurydice (1927) – Francuski Okręt Podwodny
„Eurydice” to francuski okręt podwodny, który został zwodowany w 1927 roku. Należał do typu Ariane i był jednym z czterech okrętów tego typu, które miały na celu wzmocnienie floty francuskiej w okresie międzywojennym oraz podczas II wojny światowej. Jego historia jest pełna wydarzeń, które odzwierciedlają burzliwe czasy, w których przyszło mu służyć. Okręt, który przeszedł przez różne etapy swego istnienia, od budowy po samozatopienie, stanowi interesujący przykład rozwoju technologii okrętowej tamtych czasów.
Projekt i budowa
Okręt „Eurydice” został zamówiony na mocy programu rozbudowy floty francuskiej z 1922 roku. Jego projektanci, Marie-Augustin Normand i Fernand Fenaux, wzorowali się na wcześniejszych jednostkach typu Sirène. Wymiary „Eurydice” były dostosowane do potrzeb operacyjnych floty, co uczyniło go jednostką o wysokiej manewrowości. Mimo to, okręt miał swoje ograniczenia, takie jak zbyt długi czas zanurzenia oraz ciasnota wnętrza, co powodowało trudności w obsłudze mechanizmów.
Budowa „Eurydice” rozpoczęła się w stoczni Ateliers et Chantiers Augustin-Normand w Hawrze. Stępkę okrętu położono w lipcu 1923 roku, a jego wodowanie miało miejsce 31 maja 1927 roku. Po zakończeniu prac budowlanych okręt wszedł do służby we wrześniu 1929 roku i otrzymał numer ewidencyjny Q130.
Dane taktyczno-techniczne
„Eurydice” była średniej wielkości okrętem podwodnym o konstrukcji dwukadłubowej. Jego długość wynosiła 66 metrów, szerokość 6,2 metra, a zanurzenie 4,1 metra. W położeniu nawodnym jego wyporność wynosiła 626 ton, zaś w zanurzeniu osiągała 787 ton. Napędzany był przez dwa czterosuwowe silniki wysokoprężne Normand-Vickers o łącznej mocy 1250 koni mechanicznych oraz dwa silniki elektryczne Schneider o mocy 1000 KM. Dzięki dwuśrubowemu układowi napędowemu „Eurydice” mógł osiągnąć prędkość 14 węzłów na powierzchni i 7,5 węzła w zanurzeniu.
Okręt miał zasięg wynoszący 3500 Mm przy prędkości 9 węzłów na powierzchni oraz 75 Mm przy prędkości 5 węzłów pod wodą. Zbiorniki paliwa mieściły 60 ton oleju napędowego, a energia elektryczna była magazynowana w bateriach akumulatorów typu D liczących od 140 do 144 ogniw. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 80 metrów, co pozwalało na długotrwałe operacje podwodne.
Uzbrojenie „Eurydice” składało się z siedmiu wyrzutni torped kalibru 550 mm oraz działa pokładowego kal. 100 mm M1917 L/45. Dodatkowo jednostka była wyposażona w dwa karabiny maszynowe kal. 8 mm. Załoga składała się z trzech oficerów oraz trzydziestu ośmiu podoficerów i marynarzy.
Służba na Morzu Śródziemnym
W momencie wybuchu II wojny światowej „Eurydice” pełnił służbę na Morzu Śródziemnym jako część 14. dywizjonu 2. Flotylli okrętów podwodnych stacjonującej w Oranie. Dowódcą był kpt. mar. C.M.L. Mangin d’Ouince. W czerwcu 1940 roku okręt aktywnie patrolował rejon Gibraltaru, starając się monitorować ruchy flot przeciwnika oraz wspierać działania francuskiej marynarki wojennej.
Po zawarciu zawieszenia broni między Francją a Niemcami „Eurydice” znalazł się pod kontrolą rządu Vichy i został rozbrojony w Oranie. Okręt nie mógł brać udziału w dalszych działaniach wojennych aż do momentu jego samozatopienia.
Samozatopienie i późniejsze losy
27 listopada 1942 roku podczas ataku niemieckiego na Tulon „Eurydice” został samozatopiony przez swoją załogę, aby nie dostać się w ręce przeciwnika. Była to dramatyczna decyzja podyktowana sytuacją militarną oraz obawą przed przejęciem okrętu przez Niemców.
Jednak los „Eurydice” nie zakończył się na samozatopieniu. Okręt został później podniesiony przez Włochów, którzy planowali wykorzystać go dla swoich celów militarnych. Niestety dla nich, jego historia nie trwała długo; już 22 czerwca 1944 roku jednostka została ponownie zatopiona przez alianckie samoloty podczas bombardowania.
Podsumowanie
„Eurydice” to przykład okrętu podwodnego z okresu międzywojennego i II wojny światowej, który przeszedł przez wiele burzliwych wydarzeń historycznych. Od swojego wodowania po dramatyczne samozatopienie i późniejsze zatopienie przez aliantów, jego historia odzwierciedla złożoność konfliktu zbrojnego oraz zmieniające się losy marynarki wojennej Francji.
Choć „Eurydice” nie zdobędzie pewnie miejsca w panteonie największych okrętów podwodnych historii, pozostaje istotnym elementem francuskiego dziedzictwa morskiego i symbolem trudności, z jakimi musieli zmagać się marynarze tamtych czasów.
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).