Sofroniusz (Stojczew) – życie i duchowa droga
Sofroniusz, znany również jako Stojczo Kojew Stojczew, urodził się 2 listopada 1897 roku w Oreszaku, małej miejscowości w Bułgarii. Jego życie było nierozerwalnie związane z prawosławiem, a jego duchowa droga prowadziła go przez różne etapy, które ostatecznie doprowadziły go do wysokiej pozycji w hierarchii Kościoła. Sofroniusz zmarł 7 czerwca 1995 roku w Ruse, pozostawiając po sobie bogate dziedzictwo religijne i duchowe.
Początki życia monastycznego
W wieku trzynastu lat, Sofroniusz postanowił wstąpić do Monasteru Trojańskiego jako posłusznik. Była to decyzja, która miała ogromny wpływ na jego życie i przyszłość w Kościele. W 1914 roku rozpoczął naukę w seminarium duchownym w Sofii, gdzie zdobywał wiedzę teologiczną i przygotowywał się do przyszłych ról w Kościele. Ukończył swoje studia przed rokiem 1920, co otworzyło przed nim nowe możliwości.
Śluby mnisze i początki kapłaństwa
30 czerwca 1918 roku Sofroniusz złożył wieczyste śluby mnisze, przyjmując imię Sofroniusz. Ceremonia miała miejsce pod przewodnictwem archimandryty Klemensa, przełożonego Monasteru Trojańskiego. Po złożeniu ślubów rozpoczął swoją służbę na różnych polach. 25 stycznia 1919 roku metropolita Płowdiw Maksym wyświęcił go na hierodiakona. To był jego pierwszy krok na drodze do kapłaństwa.
Rola nauczyciela i przełożonego monasteru
W latach 1920-1923 hierodiakon Sofroniusz pełnił funkcję nauczyciela w szkole prowadzonej przy monasterze Trojańskim. Jego doświadczenie jako nauczyciela pozwoliło mu przekazywać wiedzę młodszym pokoleniom oraz rozwijać swoje umiejętności pedagogiczne. Następnie został przeniesiony do eparchii widyńskiej, gdzie 1 sierpnia 1923 roku objął stanowisko przełożonego monasteru św. Jana Chrzciciela w Łopuszanach.
Przełożony Monasteru Świętych Cyryla i Metodego
Po niecałym miesiącu pracy w Łopuszanach, Sofroniusz został wyznaczony na przełożonego Monasteru Świętych Cyryla i Metodego w Klisurze. Na tym stanowisku pozostał przez dziesięć lat, co pozwoliło mu na dalszy rozwój duchowy oraz umocnienie swojej pozycji w Kościele prawosławnym. W trakcie swojej kadencji jako przełożony prowadził nie tylko życie religijne, ale także zajmował się sprawami administracyjnymi monasteru.
Dalsza kariera i chirotonia biskupa
W latach 1929-1933 Sofroniusz kontynuował swoją edukację na wydziale teologicznym uniwersytetu w Sofii. W 1933 roku przyjął święcenia kapłańskie oraz otrzymał godność archimandryty. Jego zaangażowanie w życie Kościoła oraz wiedza teologiczna przyczyniły się do jego szybkiego awansu.
Chirotonia na biskupa prowackiego
30 czerwca 1940 roku Sofroniusz został chirotonowany na biskupa prowackiego, a także wikariusza eparchii widyńskiej. Ta rola pozwoliła mu pełnić ważną funkcję w Kościele przez następne 22 lata. Jego działalność jako biskupa była skoncentrowana na poprawie warunków życia duchowego i materialnego wiernych oraz umacnianiu pozycji Kościoła prawosławnego w Bułgarii.
Metropolita dorostolski i kandydatura na patriarchę
W 1962 roku Sofroniusz objął katedrę dorostolską oraz czerweńską z godnością metropolity. W tej roli miał ogromny wpływ na rozwój życia religijnego oraz współpracy między różnymi ośrodkami prawosławia w kraju. Jego kadencja jako metropolity charakteryzowała się dużym zaangażowaniem na rzecz jedności kościelnej oraz dialogu międzywyznaniowego.
Kandydatura na patriarchę Bułgarii
W 1971 roku Sofroniusz kandydował na patriarchę Bułgarii, jednak urząd ten ostatecznie objął metropolita łowecki Maksym. Mimo że nie osiągnął tego tytułu, jego wkład w życie Kościoła był niezaprzeczalny, a jego autorytet wzrastał z każdym rokiem pełnienia funkcji metropolity.
Ostatnie lata życia i spuścizna
Sofroniusz pełnił swoją funkcję metropolity aż do 1994 roku, kiedy to z uwagi na zły stan zdrowia przeszedł na emeryturę. Jego ostatnie lata życia były czasem refleksji nad całą drogą duchową oraz dokonaniami w ramach Kościoła prawosławnego. Zmarł 7 czerwca 1995 roku w Ruse i został pochowany w przedsionku soboru Trójcy Świętej.
Zakończenie
Sofroniusz (Stojczew) pozostaje postacią niezwykle ważną dla historii bułgarskiego prawosławia. Jego życie to przykład oddania dla Kościoła oraz zaangażowania w sprawy społeczne i duchowe społeczności wiernych. Jako biskup i metropolita wpisał się trwale w historię współczesnego prawosławia bułgarskiego, a jego nauki oraz działania będą kontynuowane przez kolejne pokolenia duchownych.
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).