Tamatsu Maru – Japoński Okręt Desantowy II Wojny Światowej
„Tamatsu Maru” to japoński okręt desantowy, który odegrał istotną rolę w czasie II wojny światowej, szczególnie w kontekście wojny na Pacyfiku. Jego historia, choć krótka, jest przykładem trudnych realiów konfliktu oraz skali tragedii, która dotknęła żołnierzy i cywilów. Zatopienie „Tamatsu Maru” miało miejsce 19 sierpnia 1944 roku, kiedy to jednostka została trafiona przez amerykański okręt podwodny USS „Spadefish”, co doprowadziło do śmierci ponad 4 tysięcy osób. W niniejszym artykule przyjrzymy się szczegółom budowy, służby oraz tragicznego zatopienia tego okrętu.
Dane Techniczne
„Tamatsu Maru” był okrętem desantowym o imponujących parametrach. Miał długość 139,93 metra, szerokość 19 metrów oraz zanurzenie wynoszące 7 metrów. Jego pojemność wynosiła 11 910 BRT, co czyniło go jednostką o znaczących możliwościach transportowych. Napęd zapewniały silniki dieslowskie o mocy 10 800 HP, co pozwalało mu osiągać prędkość do 20,8 węzłów. Okręt był również uzbrojony w sześć dział przeciwlotniczych kal. 75 mm oraz 20 karabinów maszynowych kal. 13,2 mm. Dodatkowo mógł przewozić 20 barek desantowych typu Daihatsu, co czyniło go wszechstronnym narzędziem w operacjach desantowych.
Historia Budowy i Służby
Budowa „Tamatsu Maru” rozpoczęła się 4 listopada 1942 roku w stoczni Mitsui Shipbuilding & Engineering Company w Tamano. Początkowo planowano, że jednostka będzie pełnić rolę statku transportowego; jednakże tuż przed wodowaniem została zarekwirowana przez Cesarską Armię Japońską. Okręt został wodowany 18 sierpnia 1943 roku i oddany do służby jako okręt desantowy 20 stycznia 1944 roku.
Wiosną i latem 1944 roku „Tamatsu Maru” pływał w konwojach między Wyspami Japońskimi a Filipinami, wspierając japońskie operacje wojskowe na tym obszarze. Jego zadaniem było transportowanie żołnierzy oraz sprzętu wojskowego do strefy działań bojowych. Okręt miał kluczowe znaczenie dla utrzymania japońskiej obecności wojskowej w regionie.
Zatopienie Okrętu
10 sierpnia 1944 roku „Tamatsu Maru” wypłynął z portu Imari w konwoju HI-71. Rejs ten był częścią operacji „Sho”, mającej na celu wzmocnienie japońskich sił na Filipinach. Na pokładzie okrętu znajdowały się nie tylko jednostki piechoty, ale również różne pojazdy oraz sprzęt ciężki, co czyniło go celem dla nieprzyjacielskich sił morskich.
W nocy z 18 na 19 sierpnia konwój został zaatakowany przez amerykańskie okręty podwodne. W wyniku ataku wiele statków i okrętów zostało zatopionych, w tym lotniskowiec eskortowy „Taiyō”. Konwój uległ częściowemu rozproszeniu, co zwiększyło ryzyko dla jednostek biorących udział w rejsie.
O godzinie 03:33 nad ranem 19 sierpnia USS „Spadefish” wystrzelił sześć torped Mark 23 w kierunku „Tamatsu Maru”. Okręt został trafiony dwiema torpedami i szybko przewrócił się do góry dnem, tonąc na pozycji . W wyniku tego tragicznego wydarzenia zginęło 135 członków załogi oraz aż 4755 japońskich żołnierzy.
Skala Tragedii i Dziedzictwo
Zatopienie „Tamatsu Maru” było jedną z największych katastrof morskich podczas II wojny światowej pod względem liczby ofiar. Była to czwarta co do wielkości katastrofa japońskiej jednostki pływającej w tym czasie. Ocalałe jednostki konwoju, które dotarły na miejsce katastrofy, odnalazły ponad dwa tysiące zwłok unosiących się na wodzie wśród szczątków zatopionego okrętu.
Yang Tien-fu, tajwański marynarz służący w japońskiej marynarce podczas wojny, wspominał o skali tragedii: „Na wszystkich zatopionych okrętach i statkach, które płynęły w konwoju H-71, zginęło około 8,5 tysiąca marynarzy i pasażerów.” To tragiczne wydarzenie ukazuje nie tylko straty militarne Japonii, ale także ludzkie cierpienie związane z wojną.
Zakończenie
„Tamatsu Maru” pozostaje symbolem strat i tragedii związanych z II wojną światową na Pacyfiku. Historia tego okrętu desantowego przypomina o skomplikowanej naturze konfliktu oraz wpływie wojny na życie ludzi. Zatopienie jednostki było wynikiem intensywnych działań militarnych i strategii stosowanych przez obie strony konfliktu. Choć upłynęło wiele lat od tych dramatycznych wydarzeń, pamięć o takich tragediach jak ta nadal powinna być żywa jako przestroga przed skutkami wojny oraz wartością pokoju.
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).