Niszczyciele typu Forrest Sherman
Niszczyciele typu Forrest Sherman to amerykańskie jednostki wojenne, które zostały zaprojektowane i zbudowane w okresie po II wojnie światowej. W sumie powstało osiemnaście okrętów tego typu, które stanowiły pierwszą nowoczesną generację niszczycieli w Stanach Zjednoczonych po zakończeniu wielkiego konfliktu. Czołowy okręt serii, od którego nazwano cały typ, nosił imię admirała Forresta Shermana, który zmarł w 1951 roku. Okręty te były ostatnimi amerykańskimi niszczycielami o uzbrojeniu klasycznym, co czyni je interesującym elementem historii marynarki wojennej USA.
Historia konstrukcji i rozwoju
Projekt niszczycieli typu Forrest Sherman rozpoczął się pod koniec lat 40. XX wieku. W tamtym czasie amerykańska marynarka wojenna poszukiwała nowoczesnych rozwiązań technicznych, które mogłyby poprawić zdolności bojowe jednostek nawodnych. Okręty te zostały zaprojektowane z wykorzystaniem najnowszych technologii oraz z myślą o poprawie warunków życia załogi, co stanowiło znaczną różnicę w porównaniu do wcześniejszych jednostek budowanych podczas II wojny światowej.
Po wodowaniu pierwszego okrętu, Forrest Sherman (DD-931), w lutym 1955 roku, pozostałe jednostki zaczęły wchodzić do służby na przestrzeni kolejnych dwóch lat. Niszczyciele te szybko znalazły swoje miejsce w strukturze US Navy i zaczęły brać udział w różnych operacjach morskich, demonstrując swoje możliwości bojowe i techniczne na całym świecie.
Modernizacje i wyposażenie
W latach 60. i wczesnych latach 70. XX wieku niszczyciele typu Forrest Sherman przeszły szereg modernizacji, które miały na celu dostosowanie ich do zmieniających się warunków wojennych oraz potrzeb operacyjnych. W ramach tych modernizacji usunięto miotacze bomb głębinowych oraz działa przeciwlotnicze kal. 76 mm, a także wymieniono dotychczasowe wyrzutnie torpedowe na nowe, trzyrurowe wyrzutnie torped kal. 324 mm.
Ośmiu okrętom tego typu dodano także nowoczesne systemy zwalczania okrętów podwodnych. Zainstalowano ośmioprowadnicową wyrzutnię rakietotorped ASROC oraz sonar o zmiennej głębokości zanurzenia. Te zmiany znacznie zwiększyły zdolności bojowe jednostek i pozwoliły na skuteczne działania przeciwko zagrożeniom podwodnym.
Udział w konfliktach zbrojnych
Niszczyciele typu Forrest Sherman odegrały ważną rolę w kilku istotnych wydarzeniach historycznych drugiej połowy XX wieku. Jednym z kluczowych momentów była blokada Kuby podczas kryzysu kubańskiego w 1962 roku, gdzie okręty te uczestniczyły w operacjach mających na celu monitorowanie sytuacji na Morzu Karaibskim.
Kolejnym istotnym epizodem była wojna wietnamska (1964–1972), gdzie jednostki te brały udział w ostrzeliwaniu celów lądowych. Niszczyciel „Turner Joy” (DD-951) był świadkiem incydentu w Zatoce Tonkińskiej 4 sierpnia 1964 roku, który doprowadził do zaostrzenia konfliktu pomiędzy Stanami Zjednoczonymi a Wietnamem Północnym.
Wycofanie z służby i zachowane okręty
Niszczyciele typu Forrest Sherman były stopniowo wycofywane z aktywnej służby marynarki amerykańskiej do lat 1982-1983. Po zakończeniu służby część z nich została zatopiona jako okręty-cele podczas ćwiczeń, jednak kilka jednostek udało się ocalić dla przyszłych pokoleń. Okręt „Edson” (DD-946) został przekształcony w muzeum i obecnie znajduje się w Nowym Jorku, „Turner Joy” (DD-951) jest dostępny dla zwiedzających w Bremerton, a „Barry” (DD-933) można zobaczyć w Waszyngtonie.
Uzbrojenie i wyposażenie elektroniczne
Niszczyciele typu Forrest Sherman były wyposażone w różnorodne uzbrojenie, które umożliwiało im prowadzenie działań przeciwko różnorodnym zagrożeniom morskich. Standardowe uzbrojenie obejmowało trzy pojedyncze armaty uniwersalne Mk 42 kalibru 127 mm oraz poczwórną wyrzutnię torpedową kalibru 533 mm, która później została zastąpiona przez dwie trzyrurowe wyrzutnie torpedowe Mk 32 kalibru 324 mm.
Dodatkowo, przez pewien czas okręty wyposażone były w miotacze bomb głębinowych Mark 10/11 Hedgehog oraz armaty przeciwlotnicze Mk 33 kalibru 76 mm, które jednak zostały usunięte podczas modernizacji. Okręty przeszły również zmiany wyposażenia elektronicznego, obejmujące stacje radiolokacyjne dozoru powietrznego oraz systemy walki radioelektronicznej.
Zakończenie
Niszczyciele typu Forrest Sherman to fascynujący przykład ewolucji amerykańskich jednostek nawodnych po II wojnie światowej. Ich historia odzwierciedla nie tylko rozwój technologii morskiej, ale także zmieniające się potrzeby i wyzwania, przed którymi stawała marynarka wojenna USA. Pomimo że większość z nich została wycofana ze służby, ich dziedzictwo trwa dzięki zachowanym jednostkom muzealnym oraz dokumentacji historycznej dotyczącej ich służby i osiągnięć bojowych.
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).